Ik besloot ooit iets geks. Een jaar lang, iedere week, ga ik iets gratis krijgen of winnen. Het maakte me niet uit hoe. Gewoon: elke week, een heel jaar lang.
Het lukte. Bijna elke week
Op de week na is het gelukt. Concertkaartjes. Kaartjes voor een geheim concert van Blof. Cd’s, in de tijd dat cd’s nog een ding waren. Prijsvragen gewonnen. Een all-inclusive reis naar Cuba, voor twee personen. Noem het maar op.
En toen was het jaar voorbij. En daarna heb ik nooit meer iets gewonnen op die manier. Wel kreeg ik nog dingen, vrienden trakteerden me weleens. Maar dat wekelijkse winnen stopte precies toen het jaar erop zat.
Waarom het stopte
Dat is het interessante deel. Het stopte niet omdat het geluk op was. Het stopte omdat ik uit een bepaalde staat zat, en op het moment dat het jaar voorbij was, viel ik daar automatisch weer uit.
Die staat had niks te maken met hopen. Ik zat niet te wensen dat ik zou winnen. Ik had gewoon bepaald: dit gebeurt. Elke week, een jaar lang. Punt.
Het interesseerde me geen reet hoe. Ik hoefde het niet te weten. Er was gewoon nul procent wiggle room, nul procent discussie. Het was zo.
Het verschil tussen hopen en bepalen
De meeste mensen manifesteren vanuit hopen. Ik hoop dat dit lukt. Ik hoop dat het werkt. En hopen voelt goedbedoeld, maar hopen heeft een ingebouwd deurtje open naar twijfel. Als je hoopt, houd je onbewust ook de mogelijkheid open dat het niet gebeurt.
Wat ik die weken deed was iets anders. Ik bepaalde het. Geen ruimte voor een alternatief scenario. Niet “ik hoop dat er deze week iets binnenkomt”, maar “dit gebeurt deze week, en ik hoef niet te weten hoe”.
Dat verschil klinkt subtiel, maar het is het verschil tussen een verlangen dat nog moet worden overtuigd om waar te worden, en een verlangen dat al is besloten en alleen nog op de vorm hoeft te wachten.
Waarom dit soms weer wegzakt
Het gekke is dat je die staat niet permanent vasthoudt, ook al zou je dat willen. Ik ben zelf ook weer uit die staat gezakt, in de jaren erna, door van alles wat er gebeurde in mijn leven. Dat is geen falen. Dat is gewoon hoe het gaat. De staat van zijn is geen permanente instelling die je één keer aanzet en daarna nooit meer hoeft aan te raken.
Maar het feit dat ik het één keer, bewust, een heel jaar lang heb volgehouden, bewijst dat het geen toeval was. Het was een keuze die ik consequent heb doorgezet, en het resultaat volgde net zo consequent.
Wat je hiermee kan
Je hoeft niet meteen een heel jaar lang iets te bepalen. Begin kleiner. Kies iets voor deze week, en beslis dat het gebeurt, zonder wiggle room, zonder discussie met jezelf. Niet hopen. Bepalen.
En als het lukt, merk dan op wat er anders voelde in de manier waarop je het aanpakte, vergeleken met wanneer je iets hoopt te krijgen. Dat verschil in energie, dat is waar het eigenlijk om gaat. Niet het winnen zelf, maar de staat van waaruit je het besluit.
