Stel je voor dat je ergens rustig staat met een warme kop koffie in je handen. Je hebt eindelijk even een moment voor jezelf. Uit het niets loopt er iemand tegen je aan. Je koffie vliegt over je kleding, spat op de grond en er blijft nog maar een klein laagje in je beker over.
Als ik je dan vraag waarom er koffie uit jouw beker stroomde, is het meest logische antwoord: omdat iemand tegen je aan botste.
Maar dat is niet het echte antwoord. De koffie stroomde eruit omdat er koffie Ãn zat.
Had er thee in gezeten, dan was er thee uitgestroomd. Had je water in je beker gehad, dan was er water op de grond terechtgekomen. Wat eruit komt, is altijd een weerspiegeling van wat er al in zat.
Die beker is voor mij een prachtige metafoor voor het leven.
Waar vul jij jouw beker mee?
Aan het begin van je leven krijg je als het ware een lege beker. Noem het God, Bron, het Universum of het Leven. De naam maakt voor mij niet zoveel uit. De uitnodiging is hetzelfde: dit is jouw leven, vul het zoals jij dat wilt.
Alleen gebeurt dat vaak minder bewust dan we denken.
We vullen onze beker met overtuigingen, ervaringen, angsten, liefde, teleurstellingen, vreugde, boosheid, vertrouwen of onzekerheid. Soms stoppen we die dingen er zelf in. Soms laten we anderen dat doen, zonder dat we het doorhebben.
En dan komt er onvermijdelijk een moment waarop iemand ons figuurlijk aanstoot.
Een collega zegt iets vervelends. Iemand snijdt je af in het verkeer. Je partner begrijpt je niet. Een onbekende reageert bot. Op dat moment zie je niet alleen wie die ander is. Je ziet vooral wat er al in jouw beker zat.
Het leven blijft je aanstoten
Er zullen altijd mensen zijn die je bewust of onbewust raken. Sommige mensen lopen zelf al zo over van stress, vermoeidheid of verdriet dat ze nauwelijks overeind kunnen blijven. Soms botsen ze letterlijk of figuurlijk tegen je aan.
De vraag is niet óf dat gebeurt. De vraag is: wat stroomt er dan uit jou?
Komt er direct irritatie naar boven? Boosheid? Verdediging? Of juist begrip, compassie en rust?
Dat betekent niet dat je alles maar moet accepteren. Wel dat iedere botsing je iets laat zien over de inhoud van jouw eigen beker.
Geef niet iedereen toegang
Er zit nog een tweede laag in deze metafoor.
Veel mensen lopen met een open beker door het leven. Alles wat anderen zeggen, denken of voelen, valt er zomaar in. Een negatieve opmerking blijft dagen hangen. Een vervelende reactie bepaalt de rest van de dag. De mening van een ander krijgt ongemerkt een vaste plek in de beker.
Maar je hoeft niet alles binnen te laten.
Je mag heel bewust kiezen waar je jouw aandacht aan geeft. Met welke mensen je jezelf omringt. Welke gesprekken je voert. Welke informatie je dagelijks consumeert. En ook welke gedachten je steeds opnieuw blijft voeden.
Je bepaalt niet altijd wat er gebeurt. Je bepaalt wel waarmee je jouw beker blijft vullen.
Iedere dag opnieuw kiezen
Misschien is de belangrijkste vraag daarom niet wat er vandaag uit jouw beker kwam, maar wat je er morgen in wilt stoppen.
Meer rust? Meer vertrouwen? Meer humor? Meer liefde?
Want als iemand je volgende week opnieuw aanstoot, zal er vanzelf uitstromen wat jij vandaag bewust hebt gekozen om te vullen.
En misschien is dat wel de mooiste verantwoordelijkheid die we hebben: niet bepalen hoe de wereld met ons omgaat, maar wel steeds opnieuw kiezen wat we in onze eigen beker bewaren.
Kies bewust wat jij in je beker laat stromen (en dus eruit) neem een kijkje bij de LAV Academie
