Ik kwam via een kaart terecht bij een zin die verrassend eenvoudig is: het is contrast dat het eeuwige een plaats geeft in de eeuwigheid. Contrast, daar gaat het steeds om.
En het eerste voorbeeld dat in me opkwam was niet spiritueel, niet zweverig, het was gewoon: Elon Musk.
De rijkste man ter wereld en zijn geraniums
Denk eens aan die man. Financieel gezien de rijkste persoon op aarde. Als er Ãémand zou mogen zeggen “doel bereikt, ik ben klaar”, dan is hij het toch wel.
Stel je voor dat hij op een ochtend wakker wordt en denkt: nou, mooi, ik ben nu de rijkste man op de planeet. Ik ga vandaag lekker mijn geraniums water geven en verder niks meer.
Volgens mij heeft die man niet eens een huis. Voor zover ik het begrijp woont hij overal en nergens, expres, want een huis brengt onroerendgoedbelasting met zich mee, onderhoud, en je moet schoonmakers hebben. Dus waarom zou je jezelf dat aandoen als je makkelijker en goedkoper kan leven zonder?
Maar dat is niet waar ik heen wil. Waar ik heen wil is dit: denk je nou echt dat die man, met al dat geld, op een gegeven moment stopt met verlangen? Dat hij zijn geraniums water gaat geven en tevreden op de bank gaat zitten?
Nee. Er blijft altijd verlangen komen. In zijn geval wil hij inmiddels buiten de aarde treden. Naar andere sterren, andere stelsels, andere planeten. Zijn contrast is niet meer “arm versus rijk”. Zijn contrast is nu “op aarde versus tussen de sterren”.
Waarom dit belangrijker is dan het klinkt
De reden dat dit voorbeeld me zo raakt, is omdat we allemaal stiekem geloven dat er een eindpunt is. Een moment waarop we “klaar” zijn. Genoeg geld, genoeg rust, genoeg liefde, genoeg erkenning, en dan houdt het verlangen vanzelf op.
Dat punt bestaat niet. Niet voor jou, niet voor mij, en blijkbaar ook niet voor de rijkste man op aarde.
Verlangen bestaat altijd uit contrast. Zolang jij een bewustzijn hebt dat vergelijkt, dat waarneemt wat er is en wat er nog niet is, blijft er verlangen ontstaan. Dat is geen falen. Dat is geen teken dat je nooit genoeg hebt. Dat is simpelweg hoe een bewustzijn werkt dat zich uitbreidt.
Contrast is geen straf
Ik denk dat we contrast vaak verwarren met een probleem dat opgelost moet worden. Alsof het feit dat je nog iets mist, betekent dat er iets misgaat. Maar contrast is niet de vijand van vrede, het is de motor achter groei. Zonder contrast zou er niets nieuws meer ontstaan, geen enkele ontwikkeling, geen enkele stap voorwaarts. Zonder contrast geen beweging, geen leven, geen verlangen dat je verder brengt dan waar je nu staat.
De valkuil: wachten tot het verlangen stopt
Veel mensen leven met het idee dat rust pas komt als het verlangen stopt. Als ik eenmaal dat huis heb, die relatie, die klant, dat inkomen, dán ben ik klaar. Dan hoef ik niks meer te willen.
Maar als zelfs iemand die financieel he-le-maal klaar is nog steeds verlangt naar sterrenstelsels, dan is die belofte een leugen. Niet omdat er iets mis is met jou, maar omdat het hele idee van “een eindpunt bereiken waarna verlangen stopt” niet klopt met hoe het werkt.
Dus de vraag wordt anders. Niet: wanneer stopt mijn verlangen? Maar: kan ik vrede hebben mét het verlangen, in plaats van te wachten tot het weg is?
Wat je hiermee kan
Dit betekent niet dat je alles moet najagen wat maar in je opkomt. Het betekent wel dat je kan stoppen met wachten op het moment dat je “klaar” bent. Dat moment komt niet. Niet voor jou, niet voor de rijkste man op aarde, niet voor wie dan ook.
Wat wel kan veranderen, is de kwaliteit van je verlangen. Van verlangen uit gebrek naar verlangen uit overvloed. Dat is een heel ander gevoel, ook al is de wens zelf misschien hetzelfde.
En misschien is dát wel de echte rijkdom. Niet het punt waarop je stopt met willen, maar de manier waarop je verlangt terwijl je onderweg bent.
Dus de volgende keer dat je denkt “als ik dit eenmaal heb, dan ben ik klaar”, denk dan aan de geraniums. Aan de man die alles al heeft en toch naar de sterren wil. En vraag jezelf af: wat zou er veranderen als ik accepteerde dat het verlangen nooit stopt, en dat dat oké is?
