Ik zet mezelf altijd laatst
Ik had onlangs een to-do-lijst van hier tot en met Tokyo. Alles afgekregen, op één dingetje na. En toen was het tien voor vijf.
Het moment waarop ik het weer deed
Ik realiseerde me dat ik de hele dag nog niet buiten was geweest. En toen dacht ik: ja, nu hoeft het ook niet meer, want nu ben ik zo moe.
Precies dat zinnetje. Nu hoeft het ook niet meer. Alsof buiten zijn, bewegen, iets voor mezelf doen, een taak was die je kan afstrepen of laten liggen, net als de was of de administratie. Niet iets waar ik recht op heb, gewoon omdat ik een lichaam en een leven heb.
Het patroon dat ik allang kende
Het gekke is: ik wist dit al. Ik weet al jaren dat de dag beginnen met wat ik wil doen, wandelen, fietsen, mediteren, joggen, rekken, strekken, of gewoon met mijn kat op schoot zitten, veel meer opbrengt dan de dag beginnen met alles wat moet.
Maar mijn plichtsbesef is zo groot, dat ik toch weer eerst alles, alles, alles, alles doe. En dan kom ik, als ik nog een restje energie heb, pas bij mezelf terecht. Meestal aan het einde van de dag, wanneer er allang niks meer over is.
Dan kan ik me nog net naar de douche slepen, een huispak aantrekken, en dan plof ik neer. En dan denk ik: ja, ik kan ook gewoon naar bed gaan.
Waarom dit zo’n hardnekkig patroon is
Het is niet dat ik niet weet wat goed voor me is. Het is dat plichten altijd hardop roepen, en dat wat ik voor mezelf zou willen doen altijd zachtjes fluistert. De afwas roept. De mail roept. De badkamer roept. Mijn eigen behoefte aan buiten zijn, bewegen, rust, die roept niet. Die wacht netjes op haar beurt, en die beurt komt bijna nooit, want er is altijd wel iets anders dat harder roept.
En dat is precies het probleem. Ik heb mezelf nodig om op te laden, om al die andere dingen wél te kunnen doen. Maar ik zet mezelf stelselmatig laatst in de rij, waardoor er nooit iets overblijft om mee op te laden.
Zie je de tegenstrijdigheid? Ik put mezelf uit met alles wat moet, terwijl ik mezelf nodig heb om al dat moeten te kunnen dragen. Dat is geen houdbaar systeem, dat is een systeem dat op een gegeven moment vastloopt.
De verandering is kleiner dan je denkt
Het idee is niet om alle plichten te laten vallen. Het idee is om de volgorde om te draaien. Eerst ik, dan de rest. Niet omdat de rest niet belangrijk is, maar omdat ik alleen vol kan blijven geven als ik zelf ook iets krijg.
Dat hoeft geen enorm ritueel te zijn. Het kan een korte wandeling zijn voordat de dag goed en wel begint. Het kan zijn dat je eerst vijf minuten met je kat op schoot zit voordat je aan de mail begint. Klein, maar wel als eerste, in plaats van als laatste, als er toevallig nog iets over is.
Wat je hiermee kan
Kijk voor jezelf wat jouw versie hiervan is. Niet de hele buitenwereld eerst, en dan, als er toevallig nog wat energie over is, jijzelf. Maar eerst iets voor jezelf, al is het nog zo klein, en dan de rest.
Ik ben zelf ook benieuwd wat er gaat gebeuren als ik dat volhoud. Er is namelijk al een stemmetje in mij dat begint te protesteren, dat zegt: ja, maar je had toch beloofd dat je elke dag content zou maken, dat je dit en dat zou doen, wanneer ga je dat dan doen als je eerst met jezelf bezig bent?
Dat stemmetje is precies het plichtsbesef waar dit hele verhaal over gaat. En misschien is het antwoord simpelweg: dat komt dan wel. Eerst ik. Dan de rest.
