Je staat lekker een beetje te zazen. In je eigen energie, een beetje aan het genieten. En dan komt er iemand aanlopen die tegen je aanstoot — en je koffie vliegt eruit. Gloeiend heet, over je favoriete witte bloesje heen.
Nou, als ik jou dan vraag: hoe kwam het dat die koffie uit je beker vloog?
“Ja, er stootte iemand tegen me aan. Als er niemand tegen me aan was gestoten, was er ook geen koffie uitgevlogen.”
Logisch antwoord. Maar niet het hele verhaal.
Wat nou als ik zeg: er vloog koffie uit je beker omdat er koffie in zat. En geen thee.
Had je thee gehad, dan was er thee uitgevlogen. Water erin? Dan water. Frisdrank? Dan frisdrank. Ja, iemand is tegen je opgebotst — dat is wat het moment veroorzaakte. Maar het is niet de oorzaak van wát eruit stroomde. Dat komt uit jouw beker. En in jouw beker zat koffie.
Helemaal metaforisch nu
Die koffie staat voor hoe jij jezelf vult. Hoe jij je gedachten vult. Hoe jij je leven vult.
Dus als jij boos bent dat er koffie over je witte bloes ging — dan had je misschien beter water kunnen drinken. Dan was er water uitgevlogen. Geen vlekken. Als jij pissig bent over wat er tevoorschijn komt op het moment dat je aangestoten wordt, dan is dat een teken: er moet iets anders in.
Maar ik wil nog een stapje verder.
Niet wát, maar wannéér
Niet zozeer: wat zit er in jouw beker. Maar: wanneer vul jij hem?
Wanneer vul jij jouw gedachten? Wanneer vul jij je emoties? Wanneer vul jij je gevoel?
Want dat is het stuk dat de meeste mensen overslaan. Ze denken dat vullen iets is wat je bewust doet — tijdens een meditatie, een wandeling, een goed gesprek. Maar je beker vult zich de hele dag door. Tijdens het scrollen. Tijdens het nieuws. Tijdens dat ene gesprek in de file dat je nog niet had losgelaten. Die onbewaakte momenten vullen net zo hard mee. Soms harder.
Dus de volgende keer dat iemand tegen je beker stoot en je niet bevalt wat eruit stroomt — vraag jezelf niet alleen af wat erin zat. Vraag jezelf af: wanneer is dat erin gekomen? En, had ik dat door?
