Midden in de zomer lijkt alles zichtbaar. Alles staat in bloei, alles is groen, alles is overduidelijk aanwezig.
Maar onder de grond — onzichtbaar, stil, zonder bewijs — gebeurt het echte werk. Wortels groeien dieper. Zaden die nog niet zijn ontkiemd liggen te wachten op het juiste moment. Bomen pompen water omhoog door een systeem dat kilometers diep kan gaan, en jij ziet er niets van.
Wat jij niet ziet bij jezelf
Hoe vaak denk jij dat er niets gebeurt?
Dat je stilstaat. Dat je dezelfde patronen herhaalt. Dat de groei die je hoopt te zien gewoon… niet komt.
Maar wat als het er wel is — alleen nog onder de oppervlakte?
Die gedachte die steeds terugkomt. Dat gevoel dat er iets wil veranderen, zonder dat je precies kunt zeggen wat. Die droom die je al maanden met je meedraagt en die je maar niet los kunt laten, ook al lijkt er nog niets van terecht te komen.
Dat is geen verbeelding. Dat bubbelt ergens in jou. Dat is iets wat wil groeien.
En net zoals een bol nooit uitgraven moet worden om te controleren of hij al iets is — want dan breng je hem van slag, verstoort het proces, maak je de kans groter dat hij het niet redt — zo hoef jij ook niet te graven in jezelf om bewijs te vinden dat je aan het groeien bent.
Vertrouwen is het enige wat gevraagd wordt.
Elke fase heeft een andere zorgvraag
Eén van de dingen die ik zo mooi vind aan tuinieren — en aan het leven — is dat elke fase andere aandacht vraagt.
Een zaadje heeft warmte nodig en een beetje vocht. Niet te veel, want dan schimmelt de grond. Een zaadje hoeft alleen maar te ontkiemen. Het drinkt nog niet eens.
Maar een plant die omhoog is gekomen, die heeft meer water nodig. Die heeft wortels. Die kan drinken.
Zo gaat het ook met jou. Wat je nu nodig hebt, is niet wat je over zes maanden nodig hebt. En wat je zes maanden geleden nodig had, is niet meer wat je nu nodig hebt.
De vraag is niet: doe ik het goed? De vraag is: wat vraagt deze fase van mij?
En misschien is het antwoord op dit moment: niet meer dan ademen. Vertrouwen. Aanwezig blijven bij wat is, zonder het te forceren, te duwen, te trekken of anders te willen hebben dan het is.
Niet zoveel nadenken. Meer zijn.
Erkennen hoe ver je al gekomen bent. Tevreden zijn met wat er al is.
En vertrouwen op de rest.
