De afgelopen dagen hield één gedachte me bezig. Mijn auto bleek een volledig versleten koppelingsplaat te hebben. Op zich vervelend genoeg, want als zo’n koppeling eenmaal doorslipt, kun je op een gegeven moment letterlijk stil komen te staan. Maar terwijl ik bezig was met het hele verhaal rondom de reparatie, begon ik te zien dat die koppeling eigenlijk een prachtige metafoor is voor iets wat veel mensen doen.
Een koppeling in een auto heeft namelijk een heel eenvoudige taak. Je gebruikt hem om te schakelen. Je gebruikt hem als je stilstaat. En daarna laat je hem weer los zodat de auto kan rijden. Daar is hij voor gemaakt.
Waar een koppeling niet goed tegen kan, is voortdurend ergens tussenin hangen.
Dat moest ik onlangs zelf ervaren toen ik met een aanhanger achteruit een lastig pad op moest rijden. Je kunt de koppeling dan niet helemaal loslaten, want dan schiet je alle kanten op. Je kunt hem ook niet volledig intrappen, want dan kom je niet vooruit. Dus wat doe je? Je blijft precies in dat kleine gebied ertussen zitten. Een beetje gas geven. Een beetje corrigeren. Een beetje spanning op de koppeling houden.
En precies daar ontstaat slijtage.
Niet doordat je rijdt. Niet doordat je stilstaat. Maar doordat je voortdurend in die tussenstand blijft hangen.
Terwijl ik daarover nadacht, realiseerde ik me hoeveel mensen eigenlijk op dezelfde manier leven. Niet echt rusten, maar ook niet echt vooruitgaan. Niet echt stoppen, maar ook niet echt kiezen. Wel voortdurend alert zijn. Voortdurend aanpassen. Voortdurend proberen alle ballen in de lucht te houden.
Van buiten ziet dat er vaak prima uit. Je functioneert. Je doet wat er van je gevraagd wordt. Je lost problemen op. Je houdt alles draaiende. Maar van binnen bouwt de spanning zich langzaam op.
Dat zie ik ook regelmatig bij mensen die alles onder controle proberen te houden. Die blijven micromanagen, blijven corrigeren, blijven duwen, totdat hun systeem uiteindelijk zegt: nu is het genoeg geweest.
Vaak komt dat moment niet uit het niets. Het is meestal het gevolg van maanden of jaren waarin je jezelf in een voortdurende tussenstand hebt gehouden. Je wilt vooruit, maar je houdt tegelijkertijd iets vast. Je verlangt naar rust, maar je blijft doorgaan. Je weet eigenlijk wat je nodig hebt, maar je gunt het jezelf nog niet.
En net als bij een auto kun je dat niet eindeloos volhouden.
Wat me misschien nog wel het meest raakte, is dat de oplossing meestal niet zit in harder werken. Een versleten koppeling los je niet op door meer gas te geven. Integendeel. Daarmee maak je het probleem alleen maar groter.
Soms begint herstel juist met een eerlijke vraag aan jezelf: waar leef ik momenteel met een half ingedrukte koppeling?
Waar houd ik spanning vast die ik eigenlijk zou mogen loslaten? Waar probeer ik tegelijkertijd vooruit te gaan én op de rem te staan? Waar ben ik al veel te lang aan het compenseren voor iets dat eigenlijk om een duidelijke keuze vraagt?
Want misschien kost dat ene gebied in je leven wel veel meer energie dan je denkt.
En misschien is het niet tijd om harder te rijden.
Misschien is het tijd om eindelijk je voet van de koppeling te halen.
Hulp nodig met het loslaten van de koppeling? Boek een consult
