Laatst rondde ik iets af dat al een tijd op de achtergrond aanwezig was. Niet eens iets enorms. Geen levensveranderend project. Geen grote mijlpaal. Gewoon iets dat nog open stond en waarvan ik besloot: nu is het klaar. Wat me verraste, was niet dat het afgerond was. Wat me verraste, was wat er daarna gebeurde. Er kwam rust.
Niet omdat mijn agenda ineens leeg was. Niet omdat er minder werk lag te wachten. Niet omdat mijn leven plotseling eenvoudiger werd. Er kwam rust omdat er iets afgesloten was. Een open lus was dicht.
Dat zette me aan het denken. We praten namelijk vaak over vermoeidheid. We zeggen dat we moe zijn, gestrest zijn, druk zijn of te weinig tijd hebben. Maar hoeveel van die vermoeidheid wordt eigenlijk veroorzaakt door alles wat nog openstaat?
Een open lus is eigenlijk heel simpel. Het is iets dat nog niet af is. Dat kan een project zijn, een beslissing, een gesprek dat nog gevoerd moet worden, een belastingaangifte die nog gedaan moet worden of een mailtje dat je al drie weken wilt beantwoorden. Vaak zijn het niet eens de grote dingen die energie kosten. Juist de kleine dingen zijn verraderlijk. Ze vragen misschien maar vijf minuten werk, maar zolang ze openstaan blijven ze ergens aandacht opeisen.
Ik moet daarbij denken aan een computer waarop twintig tabbladen openstaan. Eén tabblad maakt weinig verschil. Twee ook niet. Maar op een gegeven moment merk je dat alles trager wordt. Niet omdat één tabblad zoveel capaciteit vraagt, maar omdat het er inmiddels twintig zijn geworden. Volgens mij werkt ons hoofd vaak precies zo.
Wat ik interessant vind, is dat rust niet altijd ontstaat door minder te doen. Tegenwoordig koppelen we rust vaak aan ontspanning. We denken aan een vrije dag, een massage, een wandeling of een weekend weg. Allemaal prima. Maar soms zit de grootste winst niet in ontspannen. Soms zit de grootste winst in afronden.
Op het moment dat iets echt klaar is, hoeft je systeem het niet langer te onthouden. Je hoeft er niet meer aan te denken. Je hoeft jezelf er niet meer aan te herinneren. Het verdwijnt van die onzichtbare mentale lijst die voortdurend op de achtergrond draait. Dat geeft ruimte. Letterlijk.
Sinds ik dit inzicht had, kijk ik anders naar de momenten waarop ik me opgejaagd voel. Niet altijd, maar regelmatig ontdek ik dat er ergens een paar open lussen rondzwerven die ongemerkt energie vragen. Een telefoontje dat nog gepleegd moet worden. Een formulier dat nog ingevuld moet worden. Een keuze die al maanden wordt uitgesteld. Een gesprek dat gevoerd mag worden. Het zijn vaak niet de grote levensproblemen die energie vreten. Het zijn de tientallen kleine dingen die zich verzamelen omdat ze steeds worden doorgeschoven naar later.
Ik denk dat veel mensen op zoek zijn naar meer rust, terwijl ze eigenlijk op zoek zijn naar meer afgerondheid. Naar minder losse eindjes. Minder dingen die nog aandacht vragen. Minder mentale post-its die overal in hun hoofd geplakt zitten. Dat betekent niet dat alles vandaag af moet. Dat zou juist weer stress opleveren. Maar het kan wel interessant zijn om eens te kijken welke open lus op dit moment de meeste energie van je vraagt. Niet de grootste. Niet de belangrijkste. Gewoon degene die steeds weer voorbij komt zodra het even stil wordt.
Want soms zit er achter een gevoel van vermoeidheid geen gebrek aan rust. Soms staat er gewoon nog iets open dat al veel te lang wacht op een afronding.
Ondersteuning nodig bij het sluiten van lussen? Boek een consult bij me
