Zodra je lichaam iets binnenkrijgt dat het niet herkent, gebeurt er iets. Het denkt: gif.
Niet omdat het overdreven reageert. Omdat het dat is wat het doet. Onbekend is voor je lichaam hetzelfde als onveilig.
En onveilig betekent: verdedigen.
Wat verdedigen inhoudt
Verdedigen is voor een lichaam geen abstract begrip. Het is een fysiek proces. Het lichaam gaat dingen opwerpen. Barrières bouwen. Vechten tegen iets wat er niet hoort te zijn.
Dat vechten heet ontsteking.
Je darmen die van slag zijn. De puisten en pukkels die steeds terugkomen. Gewrichten die pijn doen zonder duidelijke aanleiding. Reuma. Artritis. Alles met “itis” erachter.
Het zijn geen losse klachten. Het is één en hetzelfde signaal, op verschillende plekken in je lichaam.
Wanneer het verder gaat
In de ergste gevallen stopt het niet bij verdedigen tegen iets van buitenaf. Dan raakt het lichaam de weg kwijt in wat het aanvalt.
Dat zijn de zelfverdedigingsziektes. Het lichaam dat zichzelf gaat aanvallen, alsof het eigen weefsel de bedreiging is.
Dat is geen toeval en geen pech. Het is een systeem dat al zo lang in de vechtstand staat, dat het niet meer goed onderscheid kan maken tussen wat wel en niet bij jou hoort.
Wat dit betekent
Je lichaam vecht niet om je lastig te vallen. Het vecht omdat het denkt dat het moet.
Elke ontsteking is een bericht. Niet altijd leuk om te lezen, maar wel duidelijk: hier is iets binnengekomen wat ik niet vertrouw.
De vraag is niet hoe je die ontsteking wegwerkt. De vraag is: wat kun je weglaten, zodat je lichaam niet meer hoeft te vechten?
——–
