Het universum heeft soms een bijzonder gevoel voor timing. Je bent net bezig met een thema, je deelt er een webinar over of je geeft er les in, en nog geen dag later krijg je zelf precies dát onderwerp voorgeschoteld.
Dat overkwam mij onlangs.
Ik vertelde over de afnemende maan, de periode waarin het een goed moment is om los te laten. Niet alleen spullen, maar ook overtuigingen, verwachtingen, oude patronen en situaties die niet langer bij je passen. Nog diezelfde avond kreeg ik een bericht waardoor mijn eigen leven plotseling op zijn kop stond. Iets wat voor mij belangrijk was, werd mij uit handen genomen. Niet omdat ik ervoor koos om los te laten, maar omdat iemand anders ervoor koos mij los te laten.
Dat zijn van die momenten waarop theorie ineens praktijk wordt.
De eerste reactie is menselijk
Ik zou graag willen zeggen dat ik direct dacht: “Wat mooi, hier zit vast een hoger plan achter.”
Dat was niet zo.
Mijn eerste reactie was precies zoals bij zoveel mensen. Mijn zenuwstelsel schoot aan. Mijn reptielenbrein nam het even over. Er was onrust, verbazing en verdriet. Ik sliep slecht en mijn hoofd bleef zoeken naar antwoorden.
Juist op zulke momenten merk je dat persoonlijke ontwikkeling niet betekent dat je nooit meer geraakt wordt. Het betekent vooral dat je sneller herkent wat er gebeurt en dat je bewuster kunt kiezen hoe je ermee omgaat.
Tijdens die onrust bleef één zin steeds terugkomen.
Out of this only good can come.
Ik hield me eraan vast, ook al voelde ik het op dat moment nog niet volledig.
De wereld hoeft jou niet te veranderen
Ik ben opgegroeid met het idee: wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet. Liefdevol met mensen omgaan. Respect hebben voor elkaar. Rekening houden met elkaars gevoelens.
Soms lijkt het alsof die vanzelfsprekendheid steeds minder vanzelfsprekend wordt. Berichten worden vluchtig gestuurd. Moeilijke gesprekken worden vermeden. Grote beslissingen worden soms in een paar regels tekst meegedeeld.
Dat vind ik jammer.
Niet omdat ik verwacht dat iedereen hetzelfde doet als ik, maar omdat ik zelf niet wil verharden. Ik wil niet dat de manier waarop een ander met mij omgaat, bepaalt hoe ik met anderen omga.
Iedereen maakt daarin zijn eigen keuze.
Mijn keuze is dat ik een warm, eerlijk en oprecht mens wil blijven, ook wanneer het leven even tegenzit.
Loslaten is ook vertrouwen
Loslaten betekent niet dat iets je niets meer doet. Het betekent ook niet dat je geen verdriet mag voelen of teleurgesteld mag zijn.
Loslaten begint op het moment dat je stopt met vechten tegen wat al gebeurd is.
Je hoeft het niet mooi te vinden. Je hoeft het niet direct te begrijpen. Maar je kunt wel langzaam ruimte maken voor de gedachte dat er misschien iets ontstaat wat je nu nog niet kunt overzien.
Dat is precies waarom die ene zin mij zoveel rust geeft.
Out of this only good can come.
Niet omdat ik weet hóé. Maar omdat ik erop vertrouw dát.
Misschien kijk je zelf op dit moment ook naar een situatie waarvan je denkt: waarom gebeurt dit? Misschien voel je je afgewezen, teleurgesteld of ben je iets kwijtgeraakt wat belangrijk voor je was.
Gun jezelf dan de tijd om mens te zijn.
En houd ergens, al is het maar heel voorzichtig, de mogelijkheid open dat dit niet het einde van het verhaal is. Dat juist het loslaten ruimte maakt voor iets nieuws wat je vandaag nog niet kunt zien.
Extra ondersteuning bij het loslaten? Ik heb een 8 daags programma (mag je sneller of langzamer doen) Laat los Laat los Laat los
