Mensen denken vaak dat mijn spirituele pad begonnen is met een boek, een opleiding of een leraar. In werkelijkheid begon een groot deel ervan met mijn honden. Vooral met Suerte.
In eerdere verhalen heb ik al verteld hoe Suerte in mijn leven kwam en hoe Reiki op mijn pad verscheen. Wat ik nog niet heb verteld, is hoeveel invloed zij uiteindelijk heeft gehad op mijn ontwikkeling binnen Reiki.
Toen ik Reiki 1 had gedaan, was ik diep onder de indruk van wat er mogelijk was. Ik vond het fascinerend dat warmte, energie en bewustzijn via mijn handen konden stromen. Voor mij voelde het alsof er een compleet nieuwe wereld openging. Ik wilde meer leren, meer ontdekken en vooral kijken wat ik ermee kon betekenen voor mijn dieren.
Tara, mijn Rottweiler, vond Reiki heerlijk. Iedere avond na het eten hadden we een vast ritueel. We maakten eerst een wandeling, daarna kregen de honden hun brokjes en vervolgens ging ik bij Tara zitten. Ik legde mijn handen op haar buik en zij genoot zichtbaar van de behandeling. Na verloop van tijd viel ze ontspannen in slaap. Een tevreden hond, met een volle buik en warme energie. Het leven kon voor haar niet veel mooier worden.
Suerte was een ander verhaal.
Suerte sukkelde met haar gezondheid en juist daarom wilde ik haar graag behandelen. Alleen had zij daar een heel duidelijke mening over. Iedere keer wanneer ik haar Reiki probeerde te geven, voelde ik weerstand. Ze wilde het niet. Ze accepteerde het simpelweg niet.
Dat bracht me aan het twijfelen. Niet aan Reiki zelf, maar wel aan mijn eigen ontwikkeling. Ik had het gevoel dat er meer mogelijk moest zijn. Dat ik nog niet alles had geleerd wat er te leren viel.
Dus schreef ik me in voor Reiki 2.
Bij Reiki 1 werk je voornamelijk met handoplegging. Bij Reiki 2 leer je onder andere werken met symbolen en afstandsbehandelingen. Tijdens de eerste opleidingsdag kwam ik thuis vol enthousiasme. Natuurlijk wilde ik direct oefenen.
Ik zat op de bank. Suerte lag in haar mand te slapen. Met haar rug naar me toe, volledig ontspannen. Ik besloot haar op afstand Reiki te sturen.
Terwijl ik daarmee bezig was, gebeurde er iets wat ik nooit meer ben vergeten.
Suertee deed haar ogen open.
Ze tilde haar hoofd op.
Ze draaide zich om.
Ze keek me recht aan.
Toen stond ze op, liep naar me toe en beet met haar tanden heel voorzichtig in mijn ene palm en toen in mijn andere palm.
Geen agressie. Geen spel. Geen waarschuwing.
Ze keek me alleen maar aan.
Daarna draaide ze zich om en liep terug naar haar mand.
Ik bleef verbijsterd achter.
Wat was hier zojuist gebeurd?
De volgende dag vertelde ik het verhaal tijdens de opleiding. Mijn docente besloot mijn energie opnieuw te testen. Wat bleek? De opening van mijn handen was na dat moment aanzienlijk sterker geworden.
Niet door een nieuwe inwijding.
Niet door een extra techniek.
Maar door Zwerte.
Tot op de dag van vandaag vind ik dat één van de meest bijzondere ervaringen uit mijn spirituele ontwikkeling. Alsof zij op haar eigen manier had besloten om iets te activeren wat nog niet volledig geopend was.
Het mooie is dat Suerte daarmee opnieuw een les gaf die ik later nog vaak zou tegenkomen. Wij mensen denken vaak dat wij de leraren zijn. Wij geven de behandeling. Wij volgen de opleiding. Wij hebben de kennis.
Maar soms zijn het juist de dieren die ons iets leren.
Zij leven veel dichter bij energie dan wij. Ze analyseren niet. Ze twijfelen niet. Ze voelen.
En soms weten ze precies wat nodig is.
Ik ben ooit Reiki gaan leren omdat ik mijn honden wilde helpen. Ik had geen praktijk voor ogen. Geen opleidingen. Geen lesgeven. Geen honderden mensen begeleiden. Ik wilde simpelweg iets kunnen betekenen voor de dieren waar ik zoveel van hield.
Achteraf gezien hebben die honden misschien nog wel meer voor mij gedaan dan ik ooit voor hen heb kunnen doen.
En Suerte? Die bleef mij nog jarenlang verrassen met haar wijsheid, haar eigenzinnigheid en haar vermogen om precies op het juiste moment de rollen om te draaien.
Want soms denk je dat jij degene bent die geneest.
Terwijl je ondertussen zelf degene bent die iets leert.
