Zuinig op me zijn
Ik heb één zin die ik al heel lang zeg, letterlijk vanaf het begin van een relatie. Niet subtiel verpakt, niet als suggestie. Als voorwaarde.
Mijn drie non-negotiables
Ik heb drie dingen die voor mij buiten kijf staan in een relatie. Niet honderd regels, niet een lange lijst met subclausules. Drie.
Eén: hij moet mij heel laten. Niet stukjes van me afbreken, niet me kleiner maken dan ik ben.
Twee: hij moet zuinig op me zijn.
Drie: hij moet me levend laten. Dat laatste is denk ik de makkelijkste, ik zit hier tenminste nog fysiek.
Bij twee blijft het altijd hangen.
Het woord dat niemand begrijpt
“Zuinig op me zijn” klinkt misschien vaag als je het voor het eerst hoort. En dat is precies wat er gebeurt. Ik leg het uit aan een man, en het antwoord is bijna altijd hetzelfde: “Ja, maar wat bedoel je daar dan mee?”
Dan leg ik het uit. Ik ben een kostbare Lisette-Anne. Ik geef jou mijn tijd, mijn energie, mijn lichaam, mijn leven, mijn ziel, mijn hele hebben en houden. Dat is niet niks. Dat is niet iets wat je zomaar krijgt en dan laat rondslingeren.
Ik geef je mezelf, alsjeblieft, hier heb je mij, in deze relatie. En ik wil dat je dat koestert. Ik wil dat je daar zuinig op bent.
Waarom dit niet overdreven is
Tot op heden zijn al mijn relaties op precies dit gestrand. Niet op oneerlijkheid. Niet op gebrek aan liefde op het moment zelf. Op het niet zuinig zijn.
Dat kan van alles betekenen. Slordig omgaan met wat je hem toevertrouwt. Je aandacht als vanzelfsprekend behandelen. Niet beseffen dat wat je geeft waarde heeft, en dus onderhoud, aandacht en zorg verdient.
En dat is precies waarom ik het nu als harde voorwaarde stel, in plaats van het te hopen of stilzwijgend te verwachten. Ik zeg het hardop, aan het begin, voordat er iets mis kan gaan door onduidelijkheid.
Ik geef je mezelf, alsjeblieft, hier heb je mij, in deze relatie. En ik wil dat je dat koestert, ik wil dat je daar zuinig op bent. Ik wil dat jij zuinig op mij bent. Tot op heden, in mijn hele leven, zijn alle relaties daarop gestrand. Dat is de bare minimum. Dat is de basisregel.
Waarom de meeste mensen dit nooit uitspreken
De meeste mensen laten hun basisvoorwaarden impliciet. Ze hopen dat de ander het vanzelf snapt, of erger nog, ze weten zelf niet eens wat hun non-negotiables zijn totdat ze al voor de derde keer op hetzelfde gestrand zijn.
Ik heb liever dat het meteen duidelijk is. Niet omdat ik streng wil zijn, maar omdat onduidelijkheid nou eenmaal de plek is waar teleurstelling ontstaat. Als jij niet weet wat je nodig hebt, kan niemand daaraan voldoen, hoe goedbedoeld ook.
Wat jouw drie zouden kunnen zijn
Dit gaat niet alleen over relaties met een partner. Het gaat over elke plek waar jij jezelf aan iemand toevertrouwt: een vriendschap, een samenwerking, een team.
De vraag is niet: wat vind ik allemaal fijn. De vraag is: wat is voor mij het absolute minimum, het punt waaronder ik niet ga? Niet honderd wensen. Drie. Misschien twee. Misschien vier. Maar duidelijk, benoembaar, en hardop uitgesproken voordat het te laat is.
Bij mij is dat: heel laten, zuinig zijn, levend laten. Simpel geformuleerd, maar het dekt alles.
Waarom ik dit nu deel
Ik zeg dit al jaren, en ik ben nog steeds single. Niet omdat de lat te hoog ligt, denk ik zelf, maar omdat ik liever alleen ben dan dat ik weer in iets stap waarvan ik van tevoren al weet dat het gaat stranden op hetzelfde punt.
En misschien is dat wel de kern van deze hele les. Het is niet erg om duidelijk te zijn over wat je nodig hebt, ook als dat betekent dat je langer wacht op de juiste persoon. Liever wachten op zuinig, dan tevreden zijn met slordig.
Wat zijn jouw drie? Wat is voor jou het punt waaronder je niet gaat, ongeacht hoe leuk iemand verder is?
