Door de lekkage in mijn huis moest ik onlangs een aantal kasten leeghalen. Alles wat normaal netjes achter deuren en in lades verborgen zit, kwam ineens zichtbaar in mijn woonkamer terecht. Dozen, stapels, spullen waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze had. Terwijl ik ernaar keek, dacht ik vooral één ding: hoeveel spullen heeft een mens nodig?

Dat was geen praktische vraag. Het was meer een filosofische vraag.

Want hoe meer ik naar die stapels keek, hoe meer ik me afvroeg waarom we tegenwoordig zo ontzettend veel verzamelen.

Kopen is makkelijker geworden dan ooit

We leven in een tijd waarin kopen bijna geen handeling meer is. Je ziet iets voorbij komen op social media, klikt op een knop en een paar dagen later ligt het op de deurmat. Soms nog sneller.

Er zijn complete webshops gebouwd op impuls. Op gemak. Op lage prijzen. Op het gevoel dat je iets nodig hebt wat je vijf minuten daarvoor nog niet eens kende.

En ik begrijp het. Natuurlijk begrijp ik het. Ik ben net zo goed mens als ieder ander. Ook ik zie soms iets waarvan ik denk: dat is handig, dat is leuk, dat zou ik kunnen gebruiken.

Maar ergens is er een punt waarop de vraag verschuift van “Kan ik dit kopen?” naar “Waarom koop ik dit eigenlijk?”

Van ontvangen naar opstapelen

Het bijzondere is dat veel mensen denken dat overvloed hetzelfde is als meer spullen hebben.

Meer kleding. Meer decoratie. Meer gadgets. Meer voorraad. Meer van alles.

Maar als ik om me heen kijk, zie ik vaak iets anders gebeuren. Ik zie huizen die voller worden. Kasten die voller worden. Schuren die voller worden. Zolders die voller worden. Terwijl mensen zich tegelijkertijd steeds vaker overweldigd voelen.

Ergens onderweg lijkt ontvangen veranderd te zijn in opstapelen.

Niet omdat al die spullen op zichzelf verkeerd zijn, maar omdat iedere aankoop ruimte inneemt. Fysiek, mentaal en energetisch. Alles wat je bezit vraagt aandacht. Al is het maar een klein beetje.

Wat blijft er uiteindelijk over?

Misschien is dat wel de gedachte die bij mij bovenkwam toen ik tussen al die spullen stond. Op een dag stopt mijn fysieke leven. Dat geldt voor iedereen. En wat gebeurt er dan met al die dingen die ik in de loop van mijn leven heb verzameld?

De meeste spullen worden weggegeven, verkocht of weggegooid. Sommige dingen krijgen misschien een nieuwe eigenaar. Andere verdwijnen voorgoed. Ik kan niets meenemen. Niet mijn boeken. Niet mijn meubels. Niet mijn kleding. Niet de spullen die ooit zo belangrijk leken.

Dat klinkt misschien zwaar, maar ik bedoel het eigenlijk heel bevrijdend. Want als je weet dat je niets kunt meenemen, ontstaat vanzelf de vraag wat werkelijk waarde heeft.

Het verschil tussen bezit en betekenis

Ik denk niet dat de oplossing is om alles weg te gooien en met tien bezittingen in een leeg huis te gaan wonen. Dat is voor de meeste mensen net zo goed een extreme reactie.

Maar ik denk wel dat het gezond is om af en toe stil te staan bij de vraag waarom we iets willen hebben.

Maakt het mijn leven daadwerkelijk rijker? Gebruik ik het echt? Word ik er blij van? Of reageer ik op een impuls die morgen alweer verdwenen is?

Want uiteindelijk zit betekenis zelden in de hoeveelheid spullen die we bezitten. Betekenis zit in ervaringen. In verbinding. In gezondheid. In herinneringen. In de mensen van wie we houden. In de momenten waarop we werkelijk aanwezig zijn.

Misschien is dat waarom ik na die lekkage niet alleen naar mijn kasten keek, maar ook een beetje naar mezelf.

Niet met de vraag wat ik nog meer nodig heb. Maar met de vraag hoeveel eigenlijk genoeg is.