Maand: augustus 2026

Ik snap dat ik een ik ben, en jij bent een jij. We zijn allebei individuen, met onze eigen gedachten, ons eigen lichaam, onze eigen dag. Dat voelt vanzelfsprekend. Maar tegelijkertijd is dat maar de helft van het verhaal. Het beeld van het spinnenweb Stel je een spinnenweb voor. De

Ik had een to-do-lijst van zeven pagina’s. Niet zeven puntjes. Zeven volle, geprinte pagina’s, van boven tot onder gevuld met persoonlijke dingen, huishoudelijke dingen, zakelijke dingen. Ik keek ernaar en voelde me overweldigd voordat ik ook maar iets had aangeraakt. Dus toen mijn vakantieweek begon, nam ik een besluit. Ik

Iedere actie kent een reactie. Dat klinkt logisch als je het zo hoort. Bijna te logisch om er lang bij stil te staan. Dus zeg je al snel: dat valt wel mee. Niet alles wat ik doe heeft toch een gevolg? Een kleine handeling, een gedachte die voorbijflitst, een gevoel

Toen ik zes was, lag ik in het ziekenhuis. Geopereerd aan mijn flaporen, compleet gezwachteld, een week lang op de kinderafdeling. Tegenwoordig ga je met een paar pleistertjes naar huis. Toen was het anders. Naast me lag een jongen. Iets ouder dan ik, met enorme brandwonden over zijn arm en

“Zet de vuilnisbak buiten.” “Ik heb de boodschap ontvangen. Mijn intentie is om de vuilnisbak buiten te zetten. Namaste.” En dan gebeurt er niks. De vuilnisbak staat er nog, de volgende ochtend, en de ochtend daarna. Herkenbaar? Misschien niet letterlijk met een vuilnisbak, maar met bijna alles wat we onszelf

Ik stond laatst in een winkel met van die spotgoedkope kleren. Je kent het type — elke week een nieuwe collectie, alles voor een prikkie, en overal van die vrolijke labels: “dit product bestaat voor minstens 50% uit gerecycled polyester.” En ik stond daar met een huispak in mijn handen.

Bij een stoplicht in Hilversum staan bakken met zonnebloemen. Neergezet door de gemeente, ongetwijfeld met een goede bedoeling — iets moois voor wie er langsrijdt. Ze krijgen nooit water. Ze staan er, langzaam het leven opgevend, terwijl je voor rood licht wacht. Het gat tussen nemen en verzorgen Iemand besloot:

Er is een woord dat je krijgt opgeplakt zodra je kiest voor rust in plaats van actie. Wappie. Niet altijd letterlijk. Meestal wordt het niet eens hardop gezegd. Maar het gevoel is er wel, elke keer weer, zodra je aangeeft dat je even niet meedoet aan het tempo dat van

Er zijn huizen, ergens op de wereld, met een ketel die al honderden jaren brandt. Er zit soep in. Dezelfde soep als driehonderd jaar geleden — niet omdat hij nooit is aangeraakt, maar omdat er steeds iets uitgehaald wordt, en steeds iets nieuws bij. Het vuur eronder gaat nooit helemaal

Er is een patroon dat bijna elke aanbieding, elke hype, elke “laatste kans”-mail gemeen heeft. Het maakt je instabiel. Expres. Wat er echt gebeurt bij een hype Iemand die zelf volledig stabiel is, biedt jou instabiliteit aan. Een deadline. Een tekort. Een “nog maar 3 over”. Je systeem reageert. Je