Jaren geleden volgde ik mijn Reiki Masteropleiding. Het was een bijzondere tijd waarin ik me steeds verder verdiepte in spiritualiteit, energie, bewustzijn en persoonlijke ontwikkeling. Tijdens die opleiding ontstond ook een hechte vriendinnengroep. Sommige van die vrouwen zijn nog steeds onderdeel van mijn leven.
Eén van die vriendinnen had een prachtige tuin met een grote boom. Onder die boom hebben we in de loop der jaren veel meditaties gedaan, rituelen uitgevoerd en bijzondere gesprekken gevoerd. Er hing een fijne energie. Het voelde als een plek waar je vanzelf wat dichter bij jezelf kwam.
Op een zonnige dag besloten we daar weer te gaan mediteren. Ik nam mijn hond Suerte. Mijn andere hond, Tara, ging met de dochter van mijn vriendin mee voor een wandeling. Tara was een echte hond-hond. Die had weinig belangstelling voor meditatie, energie of spirituele bijeenkomsten. Die wilde rennen, wandelen en vooral lekker hond zijn.
Suerte was anders.
Terwijl mijn vriendin en ik nog wat zaten te praten onder de boom, kwam Suerte bij me zitten. Niet naast me, maar letterlijk bovenop me. Alsof ze wilde zeggen: “Kunnen we beginnen? We kwamen hier toch om iets te doen?”
Toen we uiteindelijk stil werden, deed zij haar ogen dicht. Af en toe gaapte ze diep. Haar lichaam ontspande volledig. Haar poten werden warm. Sterker nog, ze werden zó warm dat ik de hitte door mijn kleding heen voelde. Het leek alsof er een enorme stroom energie door haar heen liep.
Ondertussen zat ik daar als kersverse Reiki Master best tevreden met mezelf te zijn. Ik had Reiki 1 gedaan, Reiki 2 gedaan, allerlei aanvullende opleidingen gevolgd en inmiddels de titel Reiki Master behaald. Ik voelde me dankbaar, trots en ergens ook een beetje voldaan. Ik had het idee dat ik inmiddels aardig wist hoe het werkte.
En toen gebeurde er iets bijzonders.
Ik hoorde in mezelf een bulderende lach. Niet letterlijk in de fysieke wereld, maar zo duidelijk dat ik er bijna van schrok.
De boodschap die volgde was nog duidelijker.
“Jij denkt dat jij de meester bent? Jij denkt dat jij Suerte iets leert? Jij bent de leerling. Suerte is de meester.”
Dat kwam binnen.
Want ergens wist ik direct dat het waar was.
Ik keek naar haar terwijl ze daar volledig aanwezig zat. Zonder twijfel. Zonder oordeel. Zonder zorgen over gisteren of morgen. Zonder behoefte om ergens anders te zijn dan precies waar ze op dat moment was.
Alles wat ik jarenlang probeerde te leren, leefde zij simpelweg.
Niet vanuit kennis.
Niet vanuit boeken.
Niet vanuit theorie.
Maar vanuit haar natuur.
Die dag besefte ik dat spiritualiteit soms veel eenvoudiger is dan wij mensen ervan maken. Wij willen begrijpen, analyseren, verklaren en benoemen. We verzamelen kennis, volgen opleidingen en lezen stapels boeken. Allemaal waardevol. Maar ondertussen vergeten we soms te kijken naar wat het leven ons rechtstreeks laat zien.
Dieren hebben daar vaak geen last van.
Ze zijn.
Ze reageren op wat er is.
Ze voelen haarfijn aan wat echt is en wat niet.
Ze leven in het moment op een manier waar veel mensen een leven lang naar op zoek zijn.
Wanneer ik terugkijk op de jaren met Suerte, dan heeft zij mij misschien wel meer geleerd dan welke opleiding ook. Over aanwezigheid. Over vertrouwen. Over overgave. Over liefde zonder voorwaarden. Over het vermogen om volledig jezelf te zijn zonder daar toestemming voor nodig te hebben.
Dat besef heeft mijn kijk op spiritualiteit veranderd.
Niet alles wat belangrijk is, komt uit een boek.
Niet iedere leraar loopt op twee benen.
En soms zit de grootste wijsheid gewoon naast je op de bank, met vier poten, een natte neus en een staart.
