Zodra we ergens tegenaan lopen, hebben we vaak de neiging om naar onszelf te wijzen. Waarom doe ik dit weer? Waarom lukt het me niet? Waarom blijf ik in hetzelfde patroon hangen? En voor je het weet stel je jezelf de vraag die bijna iedereen wel eens stelt: wat is er mis met mij?
Maar misschien is dat helemaal niet de juiste vraag.
Misschien is de vraag niet wat er mis is met jou, maar wat er zichtbaar wordt. Dat is een wezenlijk verschil. Want zodra je ervan uitgaat dat er iets mis is, schiet je automatisch in de reparatiestand. Je wilt het oplossen, wegwerken, veranderen of overwinnen. Terwijl er misschien helemaal niets gerepareerd hoeft te worden.
Wanneer je bereid bent om eerlijk te kijken naar wat zich aandient, ontstaat er ruimte voor iets anders. Dan wordt een vervelende situatie geen bewijs dat je faalt, maar informatie. Dan wordt een emotie geen vijand, maar een boodschapper. Dan wordt een terugkerend patroon geen straf, maar een aanwijzing.
Dat betekent niet dat het altijd prettig is. Sommige dingen schuren. Sommige inzichten doen pijn. Soms ontdek je dat je jezelf kleiner houdt dan nodig is. Soms zie je dat je voortdurend over je eigen grenzen heen gaat. Soms merk je dat je keuzes maakt vanuit angst, onzekerheid of de behoefte om controle te houden. Dat zijn niet altijd leuke ontdekkingen. Maar ze kunnen wel waardevol zijn.
Ik zie dit vooral bij mensen die gewend zijn om veel te doen. Mensen die verantwoordelijkheid nemen, die aanpakken, die doorgaan. Onze maatschappij beloont actie. Hard werken wordt gezien als iets positiefs. Doorzetten ook. En natuurlijk zit daar kracht in. Maar iedere kracht heeft een schaduwkant.
Want wanneer actie doorslaat, ontstaat er iets anders. Dan wordt doen forceren. Dan wordt enthousiasme een vorm van overbelasting. Dan wordt verantwoordelijkheid een last die je voortdurend met je meedraagt. Je blijft doorgaan terwijl je lichaam allang signalen geeft dat het genoeg is geweest.
Op dat moment ontstaat er vaak een innerlijke strijd. Een deel van jou wil blijven gaan. Meer doen. Meer bereiken. Meer oplossen. Terwijl een ander deel van jou eigenlijk behoefte heeft aan rust, herstel en ruimte. En juist die botsing tussen die twee krachten kan zich uiten als vermoeidheid, frustratie, onrust of zelfs lichamelijke klachten.
Wat als die vermoeidheid niet het probleem is, maar de boodschap?
Wat als die frustratie iets probeert duidelijk te maken?
Wat als die situatie die steeds terugkomt niet verschijnt om jou dwars te zitten, maar om je iets te laten zien wat je nog niet hebt willen zien?
Dat vraagt om een andere manier van kijken. Niet meteen oplossen. Niet meteen analyseren. Niet meteen wegduwen. Maar eerst kijken. Echt kijken.
Want soms blijkt dat er niets mis is met jou.
Soms blijkt dat je lichaam, je emoties of je omstandigheden je proberen te wijzen op iets wat aandacht nodig heeft. Een overtuiging die niet meer klopt. Een gewoonte die ooit nuttig was maar inmiddels tegen je werkt. Een manier van leven die meer energie kost dan oplevert.
En misschien zit daar wel het grootste groeimoment. Niet in nóg harder werken aan jezelf, maar in het ontwikkelen van de bereidheid om te zien wat er zichtbaar wil worden.
Want op het moment dat je stopt met vragen wat er mis is met jou, ontstaat er ruimte voor een veel interessantere vraag:
Wat probeert het leven mij hier te laten zien?
Extra ondersteuning nodig om je sh*t onder ogen te zien? Boek een CONSULT
