Vandaag gebeurde er iets interessants.

Er werd in een groep een vraag gesteld. Niet aan mij persoonlijk, maar wel aan iedereen die meelas. Wat vind je hiervan? Hoe kijk jij hiernaar? Wat is jouw mening?

Dus ik deed wat ik altijd doe. Ik gaf mijn mening.

Niet om te provoceren. Niet om moeilijk te doen. Niet om iemand onderuit te halen. Gewoon eerlijk. Op mijn eigen manier. Inclusief het stukje waar ik schreef dat één specifiek onderdeel voor mij “om te kotsen” was. Misschien niet diplomatiek. Misschien niet zacht verpakt. Maar wel oprecht.

Daarna bleef het stil.

En toen kwam er een reactie. Niet direct op mijn inhoud, maar op mijn toon. Vervolgens verscheen er een algemene post waarin mijn naam niet genoemd werd, maar waarin wel duidelijk werd gemaakt dat één reactie de sfeer had verpest en een hele discussie had ontwricht.

Dat vond ik interessant. Niet omdat ik gelijk wilde hebben. Ook niet omdat ik gekwetst was. Maar omdat ik ineens besefte hoe krachtig één authentieke stem kan zijn.

Blijkbaar kunnen honderd mensen hetzelfde zeggen zonder dat er iets gebeurt. Maar zodra iemand iets zegt wat afwijkt van de groep, ontstaat er beweging. Dan wordt zichtbaar wat daarvoor verborgen bleef. Dat is niet altijd prettig. Sterker nog, vaak is het behoorlijk ongemakkelijk.Want op dat moment wordt iets geraakt wat dieper zit dan de oorspronkelijke discussie.

Het moment waarop je jezelf gaat aanpassen

Veel mensen kennen dat gevoel.

Je zegt iets. Je stelt een vraag. Je spreekt een waarheid uit. En vervolgens voel je weerstand. Dan ontstaat vaak automatisch de neiging om jezelf kleiner te maken.
Misschien had ik het anders moeten zeggen.
Misschien had ik het niet moeten zeggen.
Misschien moet ik volgende keer gewoon mijn mond houden.

Dat mechanisme zie ik overal terug. Niet alleen bij mezelf. Ook bij cliënten, cursisten en mensen die ik door de jaren heen heb begeleid. We zijn vaak veel minder bang voor onze eigen mening dan voor de reactie van anderen op onze mening. Want ergens zit nog steeds die oude angst om buiten de groep te vallen.

Om afgewezen te worden. Om lastig gevonden te worden. Om te veel te zijn.

Authentiek zijn heeft een prijs

Authenticiteit klinkt prachtig zolang iedereen het met je eens is. De echte test komt op het moment dat iemand het níét met je eens is. Kun je dan nog steeds blijven staan? Kun je nog steeds zeggen: dit is wat ik zie, dit is wat ik voel, dit is wat ik denk? Niet omdat je de waarheid in pacht hebt. Maar omdat het op dit moment jouw waarheid is.

Ik merk zelf steeds vaker dat ik daar geen concessies meer in wil doen. Niet vanuit hardheid. Niet vanuit arrogantie. Maar vanuit rust. Dit ben ik.

Je hoeft het niet met me eens te zijn. Je hoeft me niet te volgen. Je hoeft me niet aardig te vinden. Dat mag allemaal. Maar ik ga mezelf ook niet meer verbouwen om ergens tussen te passen waar ik eigenlijk niet pas.

Misschien is dat wel echte vrijheid

Misschien is vrijheid niet dat iedereen jou begrijpt.
Misschien is vrijheid niet dat iedereen jou leuk vindt.
Misschien is vrijheid niet eens dat iedereen jou accepteert.
Misschien is vrijheid het moment waarop jij jezelf accepteert, ook wanneer iemand anders dat niet doet.

Dat je kunt zeggen wat je wilt zeggen zonder eerst te berekenen hoeveel likes het oplevert.
Dat je kunt schrijven wat je denkt zonder vooraf te voorspellen wie er boos van wordt.
Dat je jezelf niet meer corrigeert voordat iemand anders dat kan doen.

Want uiteindelijk is een authentiek leven geen leven zonder kritiek.
Het is een leven waarin kritiek niet langer bepaalt wie je mag zijn.

En misschien is dat wel precies het moment waarop je stopt met jezelf kleiner maken dan je werkelijk bent.

Spreek je waarheid: KEELCHAKRA activatie