Wanneer mensen het over uitlijning hebben, denken ze vaak dat er iets moet worden toegevoegd. Meer rust. Meer vertrouwen. Meer energie. Meer overvloed. Meer helderheid. Alsof er ergens een ontbrekend onderdeel ligt dat nog moet worden gevonden voordat alles op zijn plek valt.
Hoe langer ik hier echter mee werk, hoe meer ik zie dat uitlijning vaak precies het tegenovergestelde doet. Er komt niet zozeer iets bij, er valt juist iets weg.
Dat klinkt misschien als een klein verschil in formulering, maar voor mij voelt het als een wereld van verschil.
We lopen namelijk allemaal rond met verhalen. Verhalen over waarom iets niet lukt. Verhalen over waarom we zijn zoals we zijn. Verhalen over wat mogelijk is en wat niet mogelijk is. Sommige van die verhalen zijn zo oud geworden dat we niet eens meer doorhebben dat het verhalen zijn. We ervaren ze als waarheid.
Daarnaast dragen we overtuigingen mee, spanningen, oude ervaringen, teleurstellingen en verwachtingen. Niet omdat we dat bewust kiezen, maar omdat we onderweg dingen hebben verzameld. Net zoals er zich stof verzamelt op een kast wanneer je er een tijd niet naar omkijkt.
Wat ik zie gebeuren wanneer iemand steeds meer uitgelijnd raakt met zichzelf, is dat die extra lagen langzaam hun grip verliezen. Niet doordat iemand ze actief bestrijdt. Niet doordat er eindeloos geanalyseerd wordt. En ook niet doordat iemand iedere overtuiging afzonderlijk probeert op te lossen. Ze passen simpelweg niet meer bij de frequentie waarop iemand leeft.
Dat is ook waarom mensen soms zeggen dat ze zichzelf niet meer herkennen. Vaak klinkt dat alsof er iets verloren is gegaan, maar dat hoeft helemaal niet zo te zijn. Misschien reageer je niet meer zoals vroeger. Misschien maak je keuzes die je een paar jaar geleden doodeng had gevonden. Misschien laat je dingen los waar je ooit krampachtig aan vasthield.
Van buiten lijkt het dan alsof je veranderd bent. Van binnen voelt het vaak juist alsof je dichter bij jezelf bent gekomen.
Misschien is dat wel de grootste misvatting rondom persoonlijke groei. Dat we denken dat we iemand anders moeten worden. Dat we een betere versie van onszelf moeten creëren. Terwijl veel processen die ik zie juist gaan over afleren, loslaten en wegvallen.
Wegvallen van stress die niet meer nodig is. Wegvallen van overtuigingen die hun functie hebben gehad. Wegvallen van patronen die ooit bescherming boden maar inmiddels vooral beperken.
En wat er dan overblijft, voelt vaak verrassend vertrouwd.
Niet als iemand nieuws.
Maar als degene die er al die tijd al was.
Wil je binnen een uur uitgelijnd zijn met je Hoogste Zelf en doel? Boek een consult
