Een van de dingen die ik fascinerend vind aan persoonlijke groei en bewustwording, is dat het leven geen leegte lijkt te tolereren. Zodra er ergens ruimte ontstaat, wordt die ruimte op de een of andere manier weer opgevuld. Dat zie je overal terug. In relaties. In werk. In gezondheid. In geld. In energie. En juist daarom vind ik de combinatie van de wet van zijn, de wet van reactie en de wet van vacuüm zo interessant.
De wet van zijn en reactie zegt in essentie dat het leven reageert op wat je bent. Niet op wat je zegt dat je wilt zijn. Niet op wat je probeert uit te stralen. Niet op wat je op social media laat zien. Het leven reageert op je daadwerkelijke frequentie. Op datgene wat je werkelijk uitzendt. Tegelijkertijd zegt de wet van vacuüm dat iedere ruimte die ontstaat, weer wordt opgevuld. Dat maakt de vraag niet alleen wat je wilt aantrekken, maar vooral wat je bereid bent los te laten.
Eerst ontstaat ruimte
Veel mensen richten zich volledig op wat ze willen ontvangen. Meer rust. Meer overvloed. Meer liefde. Meer gezondheid. Meer vrijheid. Maar zolang alles wat daar niet bij hoort nog aanwezig is, ontstaat er geen ruimte voor iets nieuws.
Wanneer je oude overtuigingen loslaat, ontstaat er ruimte. Wanneer je stopt met gedrag dat niet meer bij je past, ontstaat er ruimte. Wanneer je een rol loslaat die je al jaren speelt, ontstaat er ruimte. Dat kan ongemakkelijk voelen, omdat je tijdelijk in een soort tussenfase terechtkomt. Het oude is weg, maar het nieuwe is nog niet zichtbaar.
Juist daar haken veel mensen af. Ze vullen de leegte direct weer op met dezelfde patronen die ze eigenlijk wilden loslaten. Terwijl die lege ruimte misschien precies is wat nodig is.
Het vacuüm vult zich met wie je bent
Wat ik interessant vind, is dat dat vacuüm zich uiteindelijk gaat vullen. Alleen niet per se met wat je doet, maar vooral met wat je bent.
Stel dat iemand voortdurend probeert overvloed te creëren, maar diep van binnen leeft vanuit tekort. Dan zal alles wat ontstaat uiteindelijk gekleurd worden door die frequentie van tekort. Niet omdat het universum straft, maar omdat dat simpelweg de energie is die aanwezig is.
Wanneer iemand daarentegen steeds meer thuiskomt bij zichzelf, steeds meer leeft vanuit vertrouwen, rust, authenticiteit en helderheid, dan vult dezelfde ruimte zich met iets heel anders.
Daarom heeft persoonlijke ontwikkeling voor mij steeds minder te maken met nieuwe technieken leren en steeds meer met teruggaan naar de oorspronkelijke blauwdruk. Naar dat deel van jezelf dat al aanwezig was voordat allerlei overtuigingen, verwachtingen, angsten en verhalen zich eromheen verzamelden.
De ijsberg onder water
Dat doet me denken aan een ijsberg. We kennen allemaal het beeld van de Titanic. Het kleine deel dat boven water zichtbaar is, wordt gedragen door een veel groter deel onder het oppervlak.
Bij mensen werkt dat eigenlijk net zo. Wat zichtbaar is in je leven, wordt voor een groot deel bepaald door wat onzichtbaar is. Je gedrag, keuzes, resultaten en reacties komen voort uit overtuigingen, patronen en emoties die vaak grotendeels onder de oppervlakte liggen.
Het verschil is alleen dat een echte ijsberg niet kan kiezen. Die blijft zoals hij is. Wij kunnen wel bewustwording ontwikkelen. We kunnen kijken naar wat er onder water zit. We kunnen het zichtbaar maken. We kunnen onderzoeken waarom we reageren zoals we reageren. Waarom bepaalde situaties ons raken. Waarom sommige patronen zich blijven herhalen.
In die zin is persoonlijke groei misschien wel een proces van smelten. Niet door jezelf te veranderen in iemand anders, maar door steeds meer zichtbaar te maken wat al aanwezig was.
Meer van jezelf zichtbaar maken
Hoe meer van dat verborgen deel bewust wordt, hoe minder het je leven vanuit de schaduw bestuurt. Wat eerst automatisch ging, wordt zichtbaar. Wat eerst onbewust was, wordt een keuze.
En juist daar ontstaat vrijheid.
Niet omdat alles ineens perfect wordt. Niet omdat er nooit meer uitdagingen zijn. Maar omdat je steeds beter ziet wat van jou is en wat niet. Wat bij je hoort en wat je ooit hebt meegenomen maar inmiddels mag loslaten.
En telkens wanneer je iets loslaat dat niet werkelijk bij je past, ontstaat er opnieuw ruimte. Een vacuüm. De vraag is vervolgens niet alleen waarmee dat vacuüm wordt gevuld, maar vooral vanuit welke versie van jezelf het wordt gevuld.
Want uiteindelijk lijkt het leven steeds opnieuw te reageren op wie je bent.
