Ik kreeg laatst een mailtje van een streamingdienst. Zo’n mailtje dat zegt: “Nog maar kort beschikbaar.” Of: “Verdwijnt over zeven dagen.” En ineens gebeurde er iets interessants. Ik had helemaal geen plannen om die film te kijken. Sterker nog, ik had er waarschijnlijk al maanden niet aan gedacht. Maar op het moment dat ik las dat hij binnenkort zou verdwijnen, begon mijn hoofd te werken. Misschien moest ik toch even tijd vrijmaken. Misschien moest ik hem toch nog zien voordat het te laat was.
Niet omdat ik die film werkelijk wilde zien. Maar omdat iemand mij vertelde dat de mogelijkheid binnenkort zou verdwijnen.
Dat zette me aan het denken. Niet over die film, maar over hoeveel keuzes we dagelijks maken die eigenlijk geen keuzes zijn.
De economie van aandacht
We leven in een wereld waarin voortdurend om onze aandacht wordt gevochten. Supermarkten doen het. Streamingdiensten doen het. Social media doen het. Webshops doen het. Influencers doen het. Vrijwel alles wat verkocht wordt, concurreert om een stukje van onze tijd, aandacht en energie.
Dat gebeurt vaak niet door je te laten voelen hoeveel je ergens van houdt, maar door je te laten voelen wat je zou kunnen missen.
Laatste kans. Nog maar vandaag. Bijna uitverkocht. Nog drie plekken beschikbaar. Verdwijnt binnenkort.
Het zijn slimme mechanismen. Ze werken omdat ze inspelen op iets menselijks. Niemand vindt het prettig om een kans te missen. Niemand wil achteraf denken: had ik maar.
Maar ondertussen gebeurt er iets anders. Iedere keer dat zo’n trigger binnenkomt, kost het jou iets. Misschien geen geld. Misschien koop je uiteindelijk niets. Maar het kost wel aandacht. Het kost denkruimte. Het kost energie.
Het verschil tussen een trigger en resonantie
Wat mij steeds meer interesseert, is het verschil tussen resonantie en een trigger.
Een trigger voelt vaak urgent. Er moet iets. Nu. Snel. Anders mis je iets. Het zet druk op je systeem. Het trekt aan je aandacht. Het wil een reactie.
Resonantie voelt anders. Resonantie heeft meestal geen haast.
Het voelt meer als een rustige herkenning. Alsof iets klopt. Alsof je ergens vanzelf naartoe beweegt zonder dat er geduwd hoeft te worden. Niet omdat iemand je vertelt dat je moet handelen, maar omdat je voelt dat iets bij je past.
Dat verschil is subtiel, maar als je het eenmaal begint te herkennen, zie je het overal.
Je ziet het in advertenties.
Je ziet het op social media.
Je ziet het in gesprekken.
Je ziet het in aanbiedingen.
Je ziet het zelfs in de manier waarop mensen soms proberen elkaar ergens van te overtuigen.
Hoe vaak kies je werkelijk zelf?
Dat is misschien de vraag die mij het meest bezighoudt.
Hoeveel van wat je vandaag doet, komt voort uit een oprechte keuze? En hoeveel komt voort uit een prikkel die van buitenaf werd aangeboden?
Dat betekent niet dat iedere aanbieding slecht is. Het betekent ook niet dat je nooit iets mag kopen omdat het in de aanbieding is. Het gaat niet over goed of fout.
Het gaat over bewustzijn.
Want op het moment dat je begint te herkennen wanneer iets aan je trekt vanuit angst om iets mis te lopen, ontstaat er ruimte. Dan hoef je niet direct te reageren. Dan kun je even stilstaan.
Wil ik dit werkelijk? Of wil ik vooral voorkomen dat ik het niet meer kan krijgen?
De waarde van een korte pauze
Misschien is dat wel een van de meest onderschatte vaardigheden van deze tijd: even niet reageren.
Even wachten. Even voelen.
Niet direct klikken. Niet direct kopen. Niet direct inschrijven. Niet direct je agenda omgooien omdat iemand anders heeft besloten dat iets binnenkort verdwijnt.
Want soms ontdek je in die stilte dat je het eigenlijk helemaal niet wilde. En soms ontdek je juist dat je er wél blij van wordt.
Maar dan komt de keuze vanuit jou. Niet vanuit de trigger.
En dat verschil is groter dan het op het eerste gezicht lijkt.
Leef vanuit resonantie ipv uit reactie, LIJN JE UIT <<<
